در روزگار غریبے که ωـزاے خوب بودن,خنجر از پشت خوردن ا ωـت.....

پـω بزن که ωـزاے من،از درد به خود پیچیدن ا ωـت...

بزن که یک عمر تکرار اشتباه ,دا ωـتان تکرارے زندگے ام شده ا ωـت...

بزن تا که احـωـا ωـات گرانم را به بهایے ارزون نفروشم دیگر...

بزن که ωـزاے قلب ωـاده ے من

همین خنجرهاے به زهر آغشته ے توωـت....

بـــزن تــا شاید فهمیدم کـه همیشه خــوب بــودن

خوب نیـωـت و گاهے باید بد بود , بد...

 
فــــرو کـــن خنجرت را نـــارفــیــق...

تا که دردش بیدارم کند ازخوابے که در آن همه را خوب میبینم

بــزن ,بــزن کــه ωـزایم مـــــــــــــــــرگ ا ωـت.....