ڪه باهمه خـنـدیـدم... 
  
 برا همه مرهم بودم... 
  
 همه رو دلـدارے دادم... 
  
 نگراלּ  همه  شـدم... 
  
 به همه اهمیت دادم... 
  
 بغض خـیلیا رو به خـنـده تبـدیل ڪردم... 
  
 ولے هیچڪـس حـتے نفهمیـد تو دل من چے میگذره...

خدایا تو کی میبینی ومیفهمی...

کم آوردم خدا...

تا کی سکوت..؟!