کودک که بودم

دردهای کوچکم را هم ، بغض می کردم

تا دیگران دورم جمع شوند

و با آرامش گریه را بهانه ای برای "بیشتر دوست داشته شدن" کنم.

بزرگ که شدم اما ،

بزرگ ترین درد هایم را هم خوردم

تا از بغضی که هر ثانیه گلویم را میجود 

کسی نیاید و نگوید :

"باز چه مرگت شده است ؟"